Voor Chantal Janzen voelde vrijdag allesbehalve licht. Haar oudste zoon James vierde zijn zeventiende verjaardag, een moment dat officieel feestelijk is, maar voor haar vooral confronterend. De tijd heeft geen pauzeknop, en dat kwam deze keer hard binnen.
Op Instagram staat Chantal uitgebreid stil bij de verjaardag van haar zoon. Ze noemt hem nog altijd haar eerste baby, maar beseft tegelijk dat hij allang geen kind meer is. Zeventien jaar. Bijna volwassen. Het idee alleen al roept zichtbaar emoties op. Ze schrijft dat ze al dagenlang door oude foto’s bladert, beelden van een kleine jongen die inmiddels een jonge man is geworden.
Wat het moment extra raakt, is dat ze onder die foto’s nu een eigen nummer van James kan zetten. Zijn muziek vormt de soundtrack bij herinneringen uit zijn jeugd. Dat besef bezorgt haar kippenvel en een brok in de keel. Ze benadrukt hoe trots ze is. Niet alleen op wat hij doet, maar vooral op wie hij is geworden.
Toch durft Chantal ook de moeilijke kant te benoemen. Deze verjaardag markeert een overgang. Een nieuwe fase waarin loslaten steeds vaker nodig zal zijn. Ze geeft eerlijk toe dat ze dat lastig vindt, soms té lastig. Ze weet dat het erbij hoort, dat het goed is en zelfs mooi, maar dat maakt het gevoel niet minder intens.
Посмотреть эту публикацию в Instagram
Ook binnen het gezin wordt die verandering gevoeld. Gesprekken over de toekomst sluipen voorzichtig binnen. Over een moment waarop James misschien niet meer dagelijks thuis is. Geen piano meer die door het huis galmt, geen gitaar die onverwacht klinkt vanaf zijn kamer. Het idee alleen al maakt haar emotioneel, al probeert ze het vandaag nog even weg te schuiven.
Chantal schrijft dat haar armen altijd open blijven. Voor troost, voor gezelligheid, voor hulp of zelfs voor het betalen van een tikkie. Ze benadrukt dat hij nooit ergens alleen voor staat. Hij hoort bij hen, altijd. Voor haar blijft hij haar eerste baby, hoe weeïg dat ook klinkt.
Tot slot sluit ze af met een luchtige belofte. Ze zegt dat ze later nooit ongepast zal dansen op zijn bruiloft. Al lijkt ze zelf al te weten dat zulke beloftes bij haar misschien lastig vol te houden zijn.
De boodschap is helder: trots en loslaten gaan hier hand in hand. En dat doet pijn, juist omdat de liefde zo groot is.
