De zon brandde alsof ze alles wilde verschroeien.
De rivier glinsterde verblindend — warm, troebel, bedrieglijk rustig.
De lucht trilde, krekels zongen tussen het riet.
De boer stond aan de oever en keek toe hoe zijn hond Rex speelde bij het water.
Het was hun ritueel — elke ochtend, zonder uitzondering.
Hij gooide een stok.
Rex sprong erin zonder aarzelen, liet een boog van spetters achter.
De boer glimlachte.
Een oude hond, maar nog steeds hetzelfde hart — trouw, vurig, levend.
Totdat alles stilviel.
Eerst dacht hij dat de hond moe was.
Maar de stilte was vreemd.
Het was geen rust — het was verwachting.
Hij spande zich.
Rex stond tot aan zijn borst in het water, onbeweeglijk, starend in de diepte.
Achter hem — een lichte rimpeling, te recht, te doelgericht.
De boer stapte in de rivier.
Warm water sloot zich om zijn benen, modder zoog aan zijn voeten.
Het rook naar rotting en wier.
“Rex!” riep hij.
De hond draaide zijn hoofd, zijn ogen vol angst.
En op dat moment explodeerde het water achter hem in een spetterende golf.
Hij zag slechts een schaduw — lang, massief, glijdend, alsof de rivier zelf tot leven kwam.
Hij sprong.
Koude sloeg tegen zijn borst.
Hij dook — geluid, licht, adem verdwenen.
Onder water — groen waas, zand, luchtbelletjes.
Hij zag Rex — de hond sloeg met zijn poten, verslikte zich, ogen vol paniek.
Hij greep hem bij zijn vacht.
Maar voelde — iets trok in de andere richting.
Krachtig, onafwendbaar.
Het water kookte, de stroming draaide, de druk bonsde in zijn oren.
Hij draaide zich om — en zag de bek.
Enorm, bleekgrijs, tanden als spijkers.
Ogen — twee gele vlekken, leeg als de dood zelf.
De krokodil bewoog geruisloos, maar elke golf, elke ruk sneed door zijn lichaam.
Hij schreeuwde — onder water, zonder geluid, uit wanhoop.
En trok met al zijn kracht.
Zijn spieren brandden, zijn longen schreeuwden, maar hij liet de hond niet los.
De stroming sleurde hen naar beneden.
Hij schopte — tegen iets hards, levends.
De krokodil liet los.
Voor één ogenblik.
Hij gebruikte die kans.
Een stoot omhoog — en ze braken door het oppervlak.
Lucht vulde zijn borst als vuur.
Hij ademde, hoestte, verslikte zich.
Hoorde geblaf, gespetter, zijn eigen naam — alsof iemand van ver riep,
maar er was niemand.
Hij trok Rex naar de oever, zijn handen trilden.
De hond gleed door zijn vingers, maaiend met zijn poten, happend naar lucht.
Ze bereikten het gras, vielen neer op het hete zand.
Zijn lichaam beefde van uitputting.
Hij lag daar, piepend ademhalend, borst bonkend van pijn.
Naast hem ademde Rex — zwaar, maar ademde.
Levend.
Hij draaide zich op zijn rug.
De zon scheen recht in zijn ogen, en boven de rivier zongen de krekels weer.
Alles leek weer normaal.
Alsof er niets was gebeurd.
Alleen de rivier, stil en loom,
en ergens op de bodem — twee gele stippen,
glinsterend in de troebele diepte,
wachtend tot hij weer bij het water zou komen.
