Fajah Lourens deelt bijzondere foto’s met dochter Irem en doet een opvallende bekentenis over haar verleden

Fajah Lourens laat zich van een heel persoonlijke kant zien. De actrice en fitnessondernemer deelt op Instagram een reeks foto’s van zichzelf en haar dochter Irem, maar vooral de woorden die ze erbij schrijft, trekken de aandacht. Ze kijkt terug op een periode waarin haar leven plotseling volledig veranderde. Fajah was pas achttien toen ze voor het eerst moeder werd en geeft nu openlijk toe dat ze destijds nauwelijks wist waar ze aan begon.

Wie Fajah tegenwoordig volgt, kent haar als een zelfstandige en ondernemende vrouw die veel aandacht besteedt aan gezondheid, fitness en persoonlijke ontwikkeling. Maar achter die zelfverzekerde uitstraling schuilt ook een verhaal over een jonge moeder die haar weg moest vinden terwijl ze zelf nog volop aan het opgroeien was.

Met haar nieuwste Instagram-bericht neemt Fajah haar volgers mee terug naar die bijzondere tijd. Ze deelt verschillende foto’s waarop zij en Irem samen te zien zijn. De beelden laten zien hoe hun levens door de jaren heen met elkaar verbonden zijn gebleven. Bij die foto’s schrijft Fajah een uitgebreide boodschap waarin ze niet alleen de mooie kanten van het moederschap benoemt, maar ook de onzekerheden die ze als jonge moeder ervoer.

Toen ze op haar achttiende zwanger was, hield ze zich vooral bezig met de praktische en leuke voorbereidingen. Babykleertjes uitzoeken vond ze spannend, maar over wat haar tijdens de bevalling en daarna te wachten stond, had ze nauwelijks nagedacht. Ze wist eenvoudigweg nog niet hoeveel verantwoordelijkheid er bij het krijgen van een kind kwam kijken.

Dat besef veranderde zodra Irem er was. Plotseling moest Fajah dag en nacht voor iemand anders zorgen, terwijl ze zelf nog maar net volwassen was. Ze herinnert zich de gebroken nachten, het huilen waarvan ze niet altijd de oorzaak begreep en het verdwijnen van de kleine momenten die ze daarvoor vanzelfsprekend vond.

Zelfs rustig naar het toilet gaan was niet langer gegarandeerd, schrijft ze met de nodige humor. Daarmee maakt ze duidelijk hoe ingrijpend de overgang naar het moederschap voor haar was. Het leven dat ze tot dan toe kende, maakte plaats voor een dagelijkse verantwoordelijkheid waarvoor ze zich eigenlijk nog niet helemaal voorbereid voelde.

Toch bleven de uitdagingen niet beperkt tot de eerste jaren. Naarmate Irem ouder werd, kwamen er telkens nieuwe situaties bij waarin Fajah haar dochter moest begeleiden. En juist dan merkte ze hoe bijzonder het was om als jonge moeder advies te moeten geven over onderwerpen die ze zelf nog probeerde te begrijpen.

Zo denkt ze terug aan de periode waarin haar dochter haar eerste vriendjes kreeg. Als moeder wilde ze haar natuurlijk helpen en beschermen, maar tegelijkertijd was Fajah zelf nog volop bezig om te ontdekken hoe relaties en liefde werkten.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Fajah Lourens (@fayaofficial)


Ook wanneer Irem vragen stelde over het leven, voelde Fajah soms dat ze de antwoorden nog niet had. Ze moest haar dochter uitleggen hoe de wereld in elkaar zat, terwijl ze daar zelf eveneens haar weg in probeerde te vinden. Het moederschap betekende daardoor niet alleen dat ze haar kind opvoedde, maar ook dat ze voortdurend aan haar eigen ontwikkeling werkte.

Met een knipoog vertelt ze bovendien over de schooltijd van Irem. Huiswerk maken bleek niet altijd eenvoudig, omdat Fajah naar eigen zeggen vroeger zelf niet bijzonder goed had opgelet tijdens de lessen. Het is een van de momenten waarop ze met zelfspot terugkijkt op haar eigen jeugd.

Juist die openheid maakt haar verhaal persoonlijk. Fajah probeert niet te doen alsof ze vanaf het begin precies wist hoe ze moeder moest zijn. Integendeel, ze benadrukt dat ze onderweg veel heeft moeten leren en dat haar dochter daarin een belangrijke rol heeft gespeeld.

Volgens Fajah wordt er vaak gesproken over wat ouders hun kinderen allemaal moeten bijbrengen, maar krijgt een andere kant van het moederschap minder aandacht. Kinderen kunnen hun ouders namelijk ook ontzettend veel leren. Niet alleen over verantwoordelijkheid en geduld, maar ook over zichzelf.

Voor haar betekende het opvoeden van Irem dat ze zich telkens opnieuw moest aanpassen. Soms liep ze voorop om haar dochter de weg te wijzen, maar op andere momenten had ze juist het gevoel dat ze zelf achter haar aan moest om bij te blijven.

Inmiddels zijn de rollen op een bijzondere manier veranderd. Irem is volwassen en heeft zelf een kind gekregen. Daardoor heeft Fajah inmiddels ook een nieuwe rol in haar leven: die van oma.

En daar blijft het niet bij. Irem verwacht volgende maand haar tweede kindje, waardoor de familie opnieuw wordt uitgebreid. Voor Fajah betekent dat dat ze opnieuw van dichtbij mag meemaken hoe haar dochter het moederschap ervaart, ditmaal vanuit een heel ander perspectief dan vroeger.

Waar ze ooit als achttienjarige zelf met een baby in haar armen stond en nog zoveel moest ontdekken, ziet ze nu hoe haar eigen dochter dezelfde bijzondere verantwoordelijkheid draagt. Het verschil is dat Fajah inmiddels jaren aan ervaring heeft opgedaan en met een andere blik naar die periode kan kijken.

Aan het einde van haar persoonlijke bericht richt ze zich rechtstreeks tot Irem. Ze schrijft dat haar dochter haar uiteindelijk meer heeft geleerd dan zij haar ooit had kunnen bijbrengen. Daarmee vat ze samen hoeveel invloed het moederschap op haar eigen leven heeft gehad.

De combinatie van oude en nieuwe foto’s en haar openhartige woorden laat zien hoe hun band zich door de jaren heen heeft ontwikkeld. Wat begon met een jonge vrouw die nauwelijks wist wat haar te wachten stond, groeide uit tot een bijzondere relatie tussen twee volwassen vrouwen die inmiddels allebei moeder zijn.

Met haar terugblik laat Fajah zien dat ouderschap niet betekent dat je altijd alle antwoorden moet hebben. Voor haar was het vooral een lange weg van ontdekken, fouten maken, leren en samen groeien. En nu ze haar dochter zelf als moeder ziet, krijgt die levensreis een nieuwe betekenis.

Maar is het moederschap op je achttiende een bijzondere kans om samen met je kind volwassen te worden, of moeten jonge vrouwen juist eerst de ruimte krijgen om hun eigen leven te ontdekken voordat ze zo’n grote verantwoordelijkheid dragen?

Wat vinden jullie van Fajahs openhartige terugblik? Deel je mening in de reacties.