Monique Westenberg weet eindelijk waarom haar hond Frenkie al langere tijd mank loopt. De 48-jarige Monique merkte al een tijdje dat er iets niet helemaal goed zat, hoewel eerdere onderzoeken geen duidelijke verklaring opleverden. Nu is er alsnog een oorzaak gevonden en staat Frenkie een intensieve behandeling en een lange herstelperiode te wachten.
Vooral na het spelen of na een lange wandeling viel het Monique op dat Frenkie mank begon te lopen. Omdat het probleem bleef terugkomen, liet ze eerder dit jaar al foto’s maken. Daarop was op dat moment echter niets bijzonders te zien.
Ook een bezoek aan een fysiotherapeut bracht niet de duidelijkheid waarop Monique had gehoopt. Er kon geen concrete oorzaak worden gevonden voor de klachten van Frenkie. Toch bleef ze het gevoel houden dat er meer aan de hand moest zijn.
‘Mijn gevoel bleef zeggen dat er iets niet klopte’, vertelt Monique. Daarom besloot ze verder te zoeken in plaats van het daarbij te laten. Ze vroeg om een doorverwijzing naar de orthopeed bij wie ze ook met haar andere hond Gioia komt.
Donderdag was het zover en werd Frenkie daar opnieuw onderzocht. Alleen is een bezoek aan de dierenarts voor hem bepaald geen ontspannen gebeurtenis. Volgens Monique raakt haar hond daar behoorlijk in paniek. Zelfs het geven van een prik om hem rustig te krijgen bleek een uitdaging: uiteindelijk waren daar vier mensen voor nodig.
View this post on Instagram
Aanvankelijk leek een scan misschien nodig om te achterhalen waar het probleem precies zat. Tijdens het lichamelijke onderzoek kreeg de orthopeed echter al snel een sterk vermoeden. Vervolgens werden nieuwe foto’s gemaakt en die zorgden eindelijk voor de duidelijkheid waar Monique al langere tijd naar zocht.
Frenkie blijkt zijn kruisband te hebben gescheurd.
Die uitkomst zag Monique niet aankomen. ‘Dit had ik dus echt niet verwacht’, schrijft ze. Frenkie gaf thuis namelijk niet voortdurend de indruk dat er zoiets speelde. Hij rent nog altijd rond, speelt volop met Robbie en probeert zelfs Gioia uit te dagen.
Toch waren er achteraf gezien wel signalen. Monique merkte bijvoorbeeld dat het voor Frenkie steeds moeilijker werd om op te staan. Ook in de auto springen ging minder gemakkelijk dan voorheen. In combinatie met het mank lopen na inspanning waren dat voor haar redenen om te blijven zoeken naar een verklaring.
Nu die verklaring er eindelijk is, moet Frenkie vrijdag worden behandeld. Daarna begint voor hem én Monique een behoorlijk lang hersteltraject.
De eerste zes weken moet Frenkie vooral rust houden. Daarna volgen nog eens zes weken waarin zijn activiteiten stap voor stap weer mogen worden uitgebreid. Even onbezorgd rennen en spelen zoals hij gewend is, zit er dus voorlopig niet in.
Voor Monique betekent dat eveneens een flinke aanpassing van haar dagelijkse leven. Ze weet nu al dat ze de komende maanden veel tijd met Frenkie zal doorbrengen om ervoor te zorgen dat hij voldoende rust krijgt en zijn herstel goed kan verlopen.
‘We hebben dus nog een behoorlijke weg te gaan’, schrijft ze daarover. Tegelijkertijd overheerst bij haar ook opluchting. Na alle twijfels, eerdere foto’s en onderzoeken weet ze nu tenminste eindelijk wat er met haar hond aan de hand is.
Ook in huis worden voorbereidingen getroffen. Frenkie mag tijdens zijn herstel voorlopig geen trappen lopen. Monique heeft daarom besloten haar dagelijkse routine aan hem aan te passen en tijdelijk beneden te gaan slapen.
Dat betekent dat de woonkamer binnenkort ook dienstdoet als slaapkamer. Op die manier hoeft Frenkie niet naar boven en kan Monique tijdens de eerste belangrijke periode van zijn herstel dicht bij hem blijven.
Na een lange zoektocht heeft Monique dus eindelijk het antwoord waar ze op bleef aandringen. Nu begint het volgende hoofdstuk: maanden waarin Frenkie het veel rustiger aan moet doen en Monique haar leven thuis tijdelijk om hem heen organiseert.
Zou jij net als Monique blijven doorzoeken wanneer onderzoeken niets laten zien, maar je gevoel zegt dat er toch iets mis is? Laat weten hoe jij daarmee zou omgaan in de reacties.
