Het had haar moment moeten zijn, maar het werd een nachtmerrie. Jutta Leerdam verliet vrijdag het ijs van Thialf zichtbaar aangeslagen. Tijdens het olympisch kwalificatietoernooi ging het mis op de 1.000 meter, haar specialiteit. Een harde val maakte abrupt een einde aan haar race en liet haar in tranen achter.
In de tweede bocht verloor de 26-jarige topschaatsster plots de controle. Ze schoof weg en gleed rechtstreeks de kussens in. Op de tribune keek haar verloofde Jake Paul machteloos toe hoe haar olympische droom op dat moment leek weg te glippen.
Direct na afloop probeerde Jutta woorden te geven aan wat er gebeurde. Volgens haar voelde het alsof er iets niet klopte op het ijs of onder haar schaats. Misschien een oneffenheid, misschien een botte plek. Zeker weet ze het niet. Wat ze wél weet, is dat dit het laatste was wat ze kon gebruiken. De teleurstelling kwam hard binnen en de emoties waren nauwelijks te bedwingen.
Juist dat maakt de klap extra groot. In trainingen reed ze sterk en met vertrouwen. Ze keek uit naar deze race en wist wat ze kon. De tijden van haar concurrentes, zo zei ze zelf, had ze al tientallen keren gereden. Dat ze nu juist hier onderuitging, op het meest cruciale moment, voelt voor haar onrechtvaardig en bitter.
Een directe olympische kwalificatie op de 1.000 meter is door de val niet meer mogelijk. Daarmee blijft er nog maar één route over richting de Winterspelen in Milaan: een aanwijsplek van de KNSB. Jutta laat er geen misverstand over bestaan dat ze daar vol op hoopt. Ze gelooft dat ze op dit niveau thuishoort en dat haar prestaties dat ook laten zien.
Die overtuiging komt niet uit het niets. Eerder deze maand won ze nog de wereldbekerwedstrijd op de 1.000 meter in Heerenveen. Opvallend genoeg was dat vlak na een aanrijding, maar ook dat wist ze mentaal van zich af te zetten. Voor haar is tegenslag iets waar je sterker uit kunt komen, zolang je de focus weet te bewaren.
Zelf zegt ze dat je altijd een keuze hebt: jezelf laten meeslepen door pech of proberen positief te blijven. Al voegt ze daar eerlijk aan toe dat ze zulke lessen liever leert zonder dit soort pijnlijke momenten. Voor nu rest vooral afwachten, hopen en herstellen, zowel fysiek als mentaal.
