Lora’s huis straalde altijd van netheid. Witte muren, perfecte planken, de geur van fris linnengoed en koffie in de ochtend. En dat alles — dankzij Maria, haar huishoudster, een rustige, oudere vrouw.
Vijf jaar lang was Lora aan haar aanwezigheid gewend geraakt: Maria kwam vroeg, werkte stil en vertrok voor de lunch.
Maar de laatste tijd begon het Lora te irriteren dat iemand constant door haar huis liep, dingen verplaatste, precies wist waar alles lag. Ze voelde dat ze “persoonlijke ruimte” wilde.
— Maria, ik denk dat u genoeg gewerkt hebt. Bedankt voor alles, — zei ze op een zachte toon.
Maria knikte alleen.
— Natuurlijk, mevrouw. Ik begrijp het.
De volgende dag was het huis stil. Té stil. Geen geluid van de stofzuiger, geen geur van schoonmaakmiddel. Lora dacht dat ze eraan zou wennen.
Maar toen ze ’s avonds de slaapkamer in ging, zag ze op haar kussen een envelop.
Binnenin — een foto van haar zoon, nog als kind, en een kort briefje:
“Zorg goed voor hem. Hij deed me aan de mijne denken.”
Lora verstijfde. Haar zoon. Een koude rilling ging door haar heen.
Maria had nooit over haar leven gesproken — behalve één keer, vluchtig, dat ze haar kind had verloren.
Lora greep naar de telefoon, maar Maria’s nummer was niet meer in gebruik.
De volgende dag ging ze naar haar oude adres — niemand wist wie daar had gewoond.
En toen pas begreep Lora: soms verliezen we mensen die van ons hielden meer dan we wisten.
