De winkel was bijna leeg.
Een avond, doffe lampen, de geur van goedkoop brood en natte jassen.
Achter de kassa — een jonge verkoopster, moe, geërgerd, klaar om te sluiten.
Aan de toonbank kwam een oude vrouw — in een vervaalde jas, met trillende handen en een tas waarin muntjes rinkelden.
— Meisje, zonder tasje graag, ik draag het zelf, — zei ze zacht, terwijl ze een brood, melk en een klein stukje boter op de toonbank legde.
De kassière keek haar aan en rolde met haar ogen.
— Is het nou zo moeilijk om meteen kleingeld klaar te hebben? Ik ben geen bank! Schiet een beetje op, ik heb ook nog een rij!
De oude vrouw verstijfde en begon gehaast muntjes uit haar tas te halen, verward tussen dubbeltjes en centen.
De munten rolden over de toonbank; één viel op de grond.
Iemand in de rij grinnikte, een ander zuchtte ongeduldig.
— Mijn hemel, — zei de kassière, — wat duurt dit lang! Een hele tas bij zich en niet kunnen betalen!
De oude vrouw zei niets. Alleen fluisterde ze:
— Sorry… ik wilde gewoon niet alles in mijn hand dragen.
Toen ze eindelijk het geld gaf, schoof de kassière de munten geïrriteerd in de lade.
Op dat moment viel uit de tas van de oude vrouw een versleten envelop, samengebonden met een touwtje.
De kassière raapte hem automatisch op en las de vervaagde woorden erop:
“Voor de begrafenis van mijn zoon.”
De stilte viel onmiddellijk over de winkel.
De oude vrouw, die de blik van de kassière zag, stak haar hand uit:
— Raak het niet aan, alsjeblieft. Ik… ik heb het toen niet meer kunnen gebruiken. Alles bleef daar, dat jaar.
Haar stem brak. Ze nam haar boodschappen, stopte ze zorgvuldig in de tas en liep langzaam weg.
De kassière bleef roerloos staan.
De winkel was doodstil.
Een munt onder de toonbank glansde in het matte licht.
Het meisje keek naar de deur waar de vrouw was verdwenen — en wist voor het eerst in lange tijd niet wat ze moest zeggen.
Die avond sloot ze de winkel later dan anders.
Op de toonbank lag een briefje:
“Ik kom terug. Niet voor het geld. Voor vergiffenis.”
