Hoogte — vierduizend meter.
De lucht rook naar metaal en zon. Edward stond bij de open laadklep, vingers om de riem geklemd, zijn hart sloeg gelijkmatig, maar te hard.
De instructeur riep iets als “klaar?”, maar de wind slikte de woorden in.
Hij knikte.
En sprong.
De wereld kantelde. Het geluid verdween. Er was alleen lucht — dik als water. De kou brandde op zijn gezicht, zijn oren suisden.
Hij viel. Eerst snel, toen leek het trager te gaan. De zon werd een streep, de aarde — een groen vlak dat met elke seconde groter werd.
Hij trok aan het koord.
Eén keer.
Twee keer.
Niets.
Paniek kwam niet meteen. Ze stond ergens naast hem en wachtte.
Hij trok opnieuw — tevergeefs. De riem sloeg tegen zijn schouder.
De aarde kwam dichterbij, het geluid groeide, zijn lichaam werd tegelijk zwaar en gewichtloos.
En toen — stilte.
Alles stond stil. De lucht werd dik, doorzichtig.
Hij besefte dat hij niet ademde, maar ook niet stikte.
Voor hem — licht. Warm, zacht, oneindig.
De herinnering kwam terug, niet met een schreeuw, maar met een fluistering.
Deze sprong — hij had hem al gezien. Vele keren. In zijn dromen.
Elke keer hetzelfde: angst, lucht, aarde. En steeds weer dezelfde gedachte: zolang je valt, leef je.
Hij glimlachte.
Niet uit waanzin, maar uit rust.
De val werd een vlucht. De hemel nam hem op, als één van de zijnen.
En toen werd hij wakker.
Zweet langs zijn nek, het kussen koud, zijn adem schokkerig maar echt.
Hij lag in het donker en luisterde hoe zijn hart weer zijn ritme vond.
Op het nachtkastje — een ticket voor een parachutesprong, gisteren gekocht.
Hij keek ernaar, lang, rustig.
En fluisterde, alsof hij het tegen de droom zelf zei:
— Nog niet.
