Voor Simon Keizer is 1 oktober ieder jaar een datum met een bijzondere en verdrietige betekenis. De zanger verloor zijn vader toen hij zelf pas vijftien jaar oud was. Op de sterfdag staat Simon opnieuw stil bij dat grote gemis en deelt hij persoonlijke beelden met zijn volgers.
Simon wist al op jonge leeftijd dat hij later zanger wilde worden. Die droom kwam uiteindelijk uit. Als helft van Nick & Simon groeide hij uit tot een van de bekendste zangers van Nederland en na het einde van het muzikale duo ging hij verder met zijn eigen carrière.
Ook privé heeft Simon inmiddels zijn eigen gezin opgebouwd. Hij is al jarenlang samen met Annemarie Keizer en samen kregen ze twee kinderen, dochter Kiki en zoon Joa.
Achter het leven dat Simon tegenwoordig met zijn vrouw en kinderen heeft opgebouwd, ligt echter ook een verlies dat hem al sinds zijn tienerjaren met zich meedraagt. Zijn vader overleed toen Simon nog maar vijftien was.
Op 1 oktober komt die herinnering ieder jaar opnieuw nadrukkelijk naar boven. Ditmaal besluit Simon zijn volgers daarin mee te nemen door op Instagram een foto van zijn vader te plaatsen.
Daar blijft het niet bij. Na het portret deelt hij ook verschillende pagina’s uit zijn boek Wat moed dat moet. Juist op die pagina’s schrijft Simon over een van de moeilijkste momenten uit zijn jeugd: de dag waarop hij hoorde dat zijn vader was overleden.
Daarmee laat hij zijn volgers heel dichtbij een herinnering komen die normaal gesproken uiterst persoonlijk is. Niet alleen het gemis zelf staat centraal, maar ook het perspectief van de vijftienjarige Simon die destijds plotseling met dat verlies moest omgaan.
View this post on Instagram
Dat hij juist passages uit zijn eigen boek kiest, maakt zijn boodschap extra persoonlijk. In plaats van alleen te schrijven dat hij zijn vader mist, laat Simon zien hoe hij die bewuste periode zelf heeft ervaren en hoe de gebeurtenis onderdeel is geworden van zijn levensverhaal.
In de jaren daarna veranderde er enorm veel. Simon bouwde een succesvolle muziekcarrière op, stond op grote podia, maakte jarenlang muziek met Nick Schilder en koos uiteindelijk voor een nieuw hoofdstuk als solozanger.
Ook werd hij zelf vader. Met Annemarie kreeg hij Kiki en Joa, waardoor familie inmiddels opnieuw een centrale plek in zijn leven inneemt. Het verlies dat hij op vijftienjarige leeftijd meemaakte, blijft ondanks al die nieuwe hoofdstukken onderdeel van zijn verhaal.
De foto van zijn vader en de gedeelde boekpagina’s brengen dat op 1 oktober opnieuw naar de voorgrond. Simon hoeft daar geen lange nieuwe verklaring bij te geven: de passages die hij eerder op papier zette vertellen wat deze herinnering voor hem betekent.
Meer dan drie decennia kunnen voorbijgaan, maar sommige data blijven verbonden aan één gebeurtenis uit het verleden. Voor Simon is 1 oktober zo’n datum geworden.
Zijn bericht laat tegelijkertijd zien dat herinneringen aan iemand die er niet meer is een plaats kunnen blijven houden naast alle nieuwe gebeurtenissen die later in het leven volgen. Zijn carrière, huwelijk en eigen vaderschap hebben dat hoofdstuk niet uitgewist.
Kun je zo’n verlies na zoveel jaren ooit werkelijk een plek geven, of blijft de dag waarop je een ouder verloor altijd even hard binnenkomen? Deel je gedachten met respect in de reacties.
