Art Rooijakkers besloot vorig jaar iets aan zijn uiterlijk te veranderen waar hij lange tijd nauwelijks bij had stilgestaan. Wat vroeger totaal geen probleem voor hem was, begon hem door de jaren heen steeds meer op te vallen. Uiteindelijk besloot de presentator dat het tijd was om er echt iets aan te doen.
Art is inmiddels al jarenlang een vertrouwd gezicht op de Nederlandse televisie. Als presentator was hij onder meer jarenlang verbonden aan Wie is de Mol? en later was hij te zien met Rooijakkers over de Vloer. De afgelopen jaren kennen veel kijkers hem bovendien als presentator van B&B Vol Liefde. Daardoor verschijnt zijn gezicht natuurlijk regelmatig prominent in beeld.
Op Instagram liet Art onlangs een aantal foto’s van zichzelf zien. Op het eerste gezicht lijkt er misschien weinig bijzonders aan de hand, maar wie beter kijkt, ziet precies waar hij de aandacht op wil vestigen: zijn tanden.
De presentator vertelt uitgebreid hoe zijn gebit hem uiteindelijk bezighield. Als kind kreeg hij namelijk nooit een beugel. Volgens Art groeide hij op in een periode waarin rechte, perfect uitgelijnde tanden lang niet zo vanzelfsprekend leken als tegenwoordig. Met een knipoog verwijst hij daarbij naar Theo en Thea en merkt hij op dat hun gebit behoorlijk leek op dat van hem en zijn klasgenoten.
Als kind ging Art samen met zijn zus twee keer per jaar met zijn moeder naar de tandarts. Die tandarts was een Française die zich in de omgeving van Eindhoven had gevestigd. Voor zijn moeder waren die afspraken volgens Art bijna een uitje, omdat zij haar Frans van de avondschool kon gebruiken. Zo ontstonden er gesprekken waarin Brabants en Frans vrolijk door elkaar liepen.
Over één ding had de tandarts destijds een uitgesproken mening: een beugel vond ze volgens Art niet nodig. Zijn moeder vertrouwde daarop en Art zelf deed hetzelfde.
Ondertussen gingen zijn tanden wel steeds schever staan. Toch kreeg hij van zijn tandarts juist te horen dat hij een prachtig gebit had. Als jongen nam hij dat compliment maar al te graag aan en maakte hij zich verder nergens druk over.
View this post on Instagram
Dat veranderde toen hij ouder werd. Rond zijn twintigste verliet Art zijn vertrouwde omgeving en vertrok hij richting Amsterdam. Vanaf dat moment begon vooral één scheve voortand hem steeds meer op te vallen. Hij beschrijft met humor hoe die tand voor zijn gevoel met iedere kilometer richting de hoofdstad groter leek te worden.
Toch kwam een cosmetische ingreep toen nog niet bovenaan zijn prioriteitenlijst terecht. Er speelden genoeg andere dingen in zijn leven en Art liet het voorlopig voor wat het was.
Jaren later kaartte een andere tandarts de scheve tand zelf aan. Die vroeg hem of hij zich er eigenlijk nooit aan ergerde. Uiteindelijk werd gekozen voor een facing, waarmee het zichtbare probleem gedeeltelijk werd aangepakt.
Daar bleef het echter niet helemaal bij. Art kreeg ook te horen dat een beugel eigenlijk een betere oplossing zou zijn. Op dat moment moest hij meteen terugdenken aan de Franse tandarts uit zijn jeugd, die juist zo stellig had beweerd dat een beugel nergens voor nodig was. Toch besloot hij ook deze keer het idee van rechtere tanden weer naast zich neer te leggen.
Tot vorig jaar.
Art kwam toen opnieuw in contact met Michiel Hentenaar, die hij al eerder op feestjes had gesproken. Ditmaal keek Hentenaar volgens Art niet alleen als bekende naar hem, maar ook met een professionele blik naar zijn gebit. Binnen enkele seconden kwam hij met een duidelijke conclusie: het was volgens hem goed te corrigeren en een beugel kon uitkomst bieden.
De manier waarop dat werd gebracht, wist Art uiteindelijk over de streep te trekken. Hij vergelijkt het zelf op humoristische wijze met een Porsche die te lang ongebruikt had stilgestaan en alleen even opgepoetst hoefde te worden voordat hij weer de weg op kon.
Ruim een jaar geleden begon de presentator daarom aan een traject met doorzichtige beugels. Iedere week kreeg hij een nieuwe onzichtbare beugel. Waar zo’n behandeling misschien klinkt als een behoorlijke onderneming, viel dat volgens Art in de praktijk enorm mee. Hij omschrijft het traject als nauwelijks lastig en niet pijnlijk.
Het belangrijkste is natuurlijk wat hij uiteindelijk van het resultaat vindt. Daar hoeft Art niet lang over na te denken: hij is er bijzonder tevreden mee.
Daarmee komt hij jaren later ook terug op het advies dat hij als kind kreeg. Zijn Franse tandarts zat er volgens hem achteraf toch naast toen ze vond dat een beugel overbodig was.
Art kijkt inmiddels zelfs alvast vooruit naar zijn dochters. Met zijn eigen gebit en genen in gedachten grapt hij dat hij maar beter geld kan gaan reserveren voor eventuele beugels voor hen. Als zij zijn aanleg hebben meegekregen, zou dat volgens hem zomaar van pas kunnen komen.
Met de foto’s laat Art het verschil zelf zien en maakt hij duidelijk dat iets waar hij jarenlang niet veel aandacht aan wilde besteden uiteindelijk toch belangrijk genoeg werd om aan te pakken. Na ruim een jaar behandelen kan hij in ieder geval met tevredenheid terugkijken op zijn keuze.
Is het verfrissend dat Art Rooijakkers zo open vertelt over zijn onzekerheid en cosmetische keuze, of slaan we tegenwoordig juist te ver door met het streven naar een perfect gebit? Laat weten wat jullie ervan vinden in de reacties.
