Rossana Kluivert deelt regelmatig persoonlijke momenten uit haar leven met haar volgers, maar vandaag heeft haar bericht een heel andere lading. Met een dierbare foto uit haar jeugd staat ze stil bij haar vader, van wie ze precies vier jaar geleden afscheid moest nemen. Haar woorden maken duidelijk dat het gemis nog altijd groot is.
Rossana Lima is bij het grote publiek vooral bekend als de vrouw van voormalig profvoetballer Patrick Kluivert. Samen vormen ze een groot samengesteld gezin. Rossana kreeg uit een eerdere relatie twee kinderen, Demi en Nino Wilkes, terwijl zij samen met Patrick zoon Shane kreeg.
Ook Patrick had al kinderen uit een eerdere relatie. Hij is vader van Justin, Ruben en Quincy. Familie neemt daardoor een belangrijke plaats in het leven van Rossana in en op sociale media laat ze regelmatig zien hoeveel waarde ze aan haar dierbaren hecht.
Maar bij een hechte familie horen niet alleen vrolijke gebeurtenissen. Sommige herinneringen blijven juist verbonden aan iemand die er niet meer bij kan zijn. Voor Rossana is vandaag zo’n dag.
Vier jaar geleden moest ze afscheid nemen van haar vader. Hij was volgens Rossana niet alleen haar vader, maar ook haar beste vriend en een groot voorbeeld. Op de sterfdag staat ze daar opnieuw bij stil met een jeugdfoto waarop ze samen met hem te zien is.
Bij het beeld schrijft Rossana dat er die dag, vier jaar geleden, een stukje van haar hart brak. Ze vertelt hoe ze zijn glimlach en aanwezigheid mist en dat het gemis nog altijd moeilijk in woorden te vatten is. Haar boodschap sluit ze af door haar vader te zeggen hoeveel ze van hem houdt.
De foto uit haar jeugd geeft haar woorden extra betekenis. Het is geen recente herinnering, maar een beeld uit een tijd waarin vader en dochter nog samen waren. Vier jaar na het afscheid blijkt de band die Rossana met hem voelde dan ook allesbehalve verdwenen.
Voor iemand die familie zo belangrijk vindt, blijft zo’n datum onvermijdelijk beladen. De jaren gaan voorbij, maar haar boodschap laat zien dat tijd niet automatisch betekent dat het gemis kleiner wordt.
Moeten we zulke kwetsbare momenten van rouw juist openlijk blijven delen, of is zo’n intens persoonlijk verdriet iets dat beter binnen de familie kan blijven? Laat weten hoe jullie daarover denken in de reacties.
