Voor Elise Boers en haar gezin komt er definitief een einde aan hun leven op Ibiza. Na drie jaar op het Spaanse eiland heeft de 40-jarige influencer besloten terug te verhuizen naar Nederland. Niet omdat het gezin was uitgekeken op hun leven daar, maar omdat Elise zich door haar ernstige notenallergie niet langer veilig genoeg voelde.
Juist daarom valt de beslissing zwaar. Het gezin had op Ibiza inmiddels een bestaan opgebouwd waar iedereen zich prettig bij voelde. De kinderen hadden het naar hun zin op school en nog maar enkele maanden geleden, in maart, verhuisde het gezin naar een andere woning. Het plan was om daar nog jarenlang te blijven wonen.
Toch begon één probleem steeds zwaarder te wegen. Elise heeft een ernstige notenallergie en merkte dat vooral de afstand tot snelle medische hulp haar steeds onrustiger maakte. Ze vertelt dat ze meerdere keren het noodnummer heeft moeten bellen. Vervolgens duurde het volgens haar soms dertig tot veertig minuten voordat een ambulance arriveerde.
Hoewel Elise EpiPens bij zich heeft, gaf dat haar uiteindelijk onvoldoende zekerheid. Bij een ernstige allergische reactie is volgens haar snelle eerste hulp noodzakelijk. Het idee dat die hulp op Ibiza mogelijk niet snel genoeg ter plaatse zou zijn, begon steeds meer invloed te krijgen op haar gevoel van veiligheid.
Een onverwachte reactie op een perzik zorgde uiteindelijk voor het beslissende moment. Elise zegt dat ze daar nooit eerder allergisch op had gereageerd, maar kreeg er plotseling toch een heftige reactie op. Daardoor veranderde haar kijk op de situatie volledig.
View this post on Instagram
Ze realiseerde zich opnieuw hoe afgelegen het gezin woonde en dat een allergische reactie onverwacht kon optreden. Vanaf dat moment begon ze steeds minder vertrouwen te hebben in wat ze kon eten. Het gevoel van vrijheid dat bij hun leven op Ibiza hoorde, maakte daardoor steeds vaker plaats voor voorzichtigheid en onzekerheid.
Voor Elise werd uiteindelijk duidelijk dat Nederland haar meer veiligheid biedt. De nabijheid van medische hulp speelde daarbij een belangrijke rol. Daarmee kwam ze voor een pijnlijke keuze te staan: vasthouden aan het leven dat het gezin op Ibiza had opgebouwd, of teruggaan naar een omgeving waarin ze zich lichamelijk veiliger voelt.
De allergie had inmiddels ook haar dagelijkse leven op het eiland veranderd. Hoewel Elise nog altijd kon genieten van het mooie weer en de andere manier van leven op Ibiza, werd dat geluk volgens haar steeds meer overschaduwd door angst. Ze vertelt dat ze er uiteindelijk iedere dag mee bezig was.
Toen eenmaal besloten was om terug naar Nederland te gaan, moest alles bovendien in hoog tempo worden geregeld. Binnen ongeveer een week moest het gezin onder meer nieuwe scholen voor de kinderen vinden en opvang voor Coco organiseren. Een verhuizing waar ze eerder helemaal niet op rekenden, werd zo plotseling werkelijkheid.
Eenmaal terug in Nederland zijn er ook positieve kanten. Elise is weer dichter bij haar familie en vrienden en dat geeft haar een goed gevoel. Tegelijkertijd overheerst niet alleen opluchting. Het gezin laat op Ibiza immers een compleet leven achter waaraan drie jaar lang is gebouwd.
Dat maakt het afscheid voor iedereen dubbel. Ze hadden hun plek gevonden, de kinderen waren gewend aan hun omgeving en het gezin dacht zelfs al verder vooruit in de woning waar het pas sinds maart verbleef. Dat toekomstbeeld moest in korte tijd volledig worden losgelaten.
Over één ding bestaat inmiddels geen twijfel meer. De verhuizing is geen tijdelijke tussenstop en Elise en haar gezin zijn niet van plan opnieuw op Ibiza te gaan wonen. Hun hoofdstuk op het eiland is afgesloten en Nederland wordt opnieuw hun vaste thuis.
Is het opgeven van je droomleven de enige juiste keuze zodra je gevoel van veiligheid iedere dag onder druk staat, of zou jij zo’n bestaan niet zomaar achterlaten? Laat weten hoe jij hiernaar kijkt in de reacties.
