Tamara Elbaz deelt een persoonlijk bericht over het verlies dat nog altijd een grote plek in haar leven inneemt. Het is inmiddels acht maanden geleden dat haar moeder overleed en bij die datum staat Tamara bewust stil met een foto van hen samen en een paar woorden die duidelijk maken hoe groot het gemis nog steeds is.
Tamara werd bij het grote publiek bekend door Modemeisjes met een Missie en verscheen later in The Real Housewives of Amsterdam. Daar liet ze zich kennen als iemand die weinig moeite heeft om openlijk te vertellen wat ze denkt en voelt. Ook wanneer het om moeilijke gebeurtenissen in haar privéleven gaat, houdt ze haar emoties niet altijd buiten beeld.
De afgelopen periode kreeg Tamara binnen haar familie te maken met groot verlies. Vorig jaar overleed haar vader, iets waar ze het bijzonder moeilijk mee had. Niet veel later moest ze ook afscheid nemen van haar moeder.
Vooral met haar moeder had Tamara een zeer hechte band. De twee hadden vrijwel dagelijks contact. Wanneer ze elkaar niet persoonlijk zagen, spraken ze elkaar wel. Juist daardoor betekende het overlijden van haar moeder niet alleen afscheid nemen van een dierbare, maar veranderde ook een vast onderdeel van haar dagelijkse leven van het ene op het andere moment.
Inmiddels zijn er acht maanden verstreken. Tamara markeert dat moment op Instagram met een foto waarop ze samen met haar moeder te zien is. Veel uitleg heeft ze daarbij niet nodig. Met de woorden dat ze van dagelijks contact naar helemaal geen contact meer ging, vat ze het enorme verschil in haar leven samen.
View this post on Instagram
Het bericht laat zien dat het verstrijken van de maanden niet automatisch betekent dat het gemis kleiner wordt. Waar vroeger een telefoontje of ontmoeting vanzelfsprekend was, blijft nu vooral de herinnering aan al die momenten over.
Tamara kiest ervoor om juist op deze dag opnieuw iets van dat verdriet met haar volgers te delen. Geen uitgebreid verhaal, maar één foto en een korte boodschap over een band die voor haar vanzelfsprekend onderdeel van iedere dag was.
Acht maanden kunnen op papier als een lange periode voelen, maar wanneer iemand jarenlang iedere dag onderdeel van je leven is geweest, krijgt tijd ineens een heel andere betekenis. Kun je zo’n dagelijks gemis ooit werkelijk een plek geven, of blijft het verlies van een ouder altijd op onverwachte momenten even hard binnenkomen?
Hoe ervaren jullie dat? Deel jullie gedachten gerust in de reacties.
