We stonden met Ethan in de babykamer, omringd door pastelkleurige muren, kleine kleertjes en speelgoed. Ik zag onze baby al voor me, vredig slapend in het wiegje.
– Ik kan niet geloven dat we echt hier zijn – zei ik opgewonden. – Stel je de eerste weken voor… samen, naast elkaar, elkaar helpend.
Ethan glimlachte, maar de glimlach bereikte zijn ogen niet.
– Ja… het zal geweldig zijn – antwoordde hij, met een enigszins lege stem.
Ik fronste.
– Is alles in orde? Heb je al met je baas gesproken over het vaderschapsverlof?
– Ja. Hij was niet erg ondersteunend.
– Wat bedoel je daarmee? – vroeg ik.
– Hij wil me voor een belangrijk project naar een andere stad sturen. Hij hintte erop dat als ik nee zeg, zelfs mijn baan in gevaar kan komen.
Het voelde alsof de lucht uit me werd gezogen.
– Kunnen ze je ontslaan? Maar we hebben nu al het geld nodig…
– Ik weet het – knikte hij. – We kunnen het ons niet veroorloven dat ik mijn baan verlies.
Ik haalde diep adem.
– Dus… wat nu?
? IK ZIE GEEN ANDERE OPLOSSING – HAALDE HIJ ZIJN SCHOUDERS OP.
– Ik zie geen andere oplossing – haalde hij zijn schouders op. – Ik moet gaan.
Ik had het liefst gehuild. We hadden zo uitgekeken naar deze periode, en nu leek alles uit elkaar te vallen. Maar ik kon niet laten zien hoeveel het me pijn deed.
– Misschien… – zei ik zacht – kunnen we het beste maken van de tijd die we hebben.
Ethan kneep in mijn hand.
– We lossen het op, Sarah. We lossen het altijd op.
Ik glimlachte. Tenminste, dat probeerde ik.
Van binnen was er echter enorme teleurstelling. Ik had me het begin van ons gezin niet zo voorgesteld. Ik had gepland dat we elk eerste moment samen zouden beleven.
EEN PAAR DAGEN LATER WAS IK IN DE WINKEL AAN HET BOODSCHAPPEN DOEN, MAAR MIJN GEDACHTEN WAREN ELDERS.
Een paar dagen later was ik in de winkel aan het boodschappen doen, maar mijn gedachten waren elders.
– Sarah? Ben jij dat? – hoorde ik een bekende stem.
Het was Amanda, de vrouw van Ethans baas. We kenden elkaar sinds de universiteit.
– Hoi – groette ik.
– Hoe gaat het? En de baby? – vroeg ze glimlachend.
– Het gaat… al ben ik een beetje gespannen – floepte eruit. – Ethans vaderschapsverlof is afgewezen.
Amanda’s gezicht veranderde.
– Wat? Dat kan niet.
– Ethan zei dat zijn baas hem naar een andere stad stuurt, en als hij nee zegt, wordt hij ontslagen.
Amanda schudde beslist haar hoofd.
– Dat is niet waar. Ik weet zeker dat zijn vaderschapsverlof is goedgekeurd. Mijn man prees hem zelfs dat hij zo’n goede vader zal zijn.
Het was alsof ik op mijn hoofd werd geslagen.
– Weet je het zeker? – vroeg ik, bleek.
– Helemaal.
OP WEG NAAR HUIS HERINNER IK ME NAUWELIJKS DE RIT.
Op weg naar huis herinner ik me nauwelijks de rit. Thuis was Ethan aan het douchen, zijn telefoon lag op tafel. Ik doe normaal zoiets niet… maar nu deed ik het.
In de familiegroep stond alles.
Ethans moeder:
“Je hoeft geen vaderschapsverlof op te nemen. Sarah’s moeder kan helpen. We hebben je nu echt nodig bij de renovatie.”
Ethans vader:
“Ja, het zou belangrijk zijn. Je bent niet ver weg, het is te regelen.”
En Ethans antwoord:
“Ik begrijp het. Ik neem betaald verlof en kom helpen. Sarah lost het wel op met haar moeder.”
Ik was gebroken.
IK MAAKTE EEN FOTO VAN DE BERICHTEN EN LEGDE DE TELEFOON TERUG.
Ik maakte een foto van de berichten en legde de telefoon terug. Ik zei niets. De volgende dag, terwijl Ethan werkte, pakte ik in.
’s Avonds kwam Ethan in een leeg huis aan.
– Ik ben ontslagen – zei hij luid.
Op de keukentafel lag een envelop.
“Ethan,
Ik heb de berichten gevonden. Je hebt tegen me gelogen over het vaderschapsverlof. Als je hierover kunt liegen, hoe zou ik ons dan aan jou kunnen toevertrouwen?
Ik heb de berichten naar je baas gestuurd. Daarom ben je ontslagen.
Ik ga scheiden.
Sarah.”
Later zat ik bij mijn ouders, terwijl ik mijn buik streelde.
– Je hebt de juiste beslissing genomen – zei mama zacht.
EN IK WIST DAT ZE GELIJK HAD.
En ik wist dat ze gelijk had.
