Harry keek glimlachend toe terwijl de jongens in de kinderartsenpraktijk giechelden, volledig verdiept in hun eigen wereld. Toen de deur openging, stond Harry licht nerveus op.
– Dr. Dennison?
– Mr. Campbell, komt u binnen alstublieft – zei de arts terwijl ze elkaar de hand schudden. – Ik zou graag even onder vier ogen met u spreken. De jongens kunnen ondertussen buiten wachten.
Harry’s hart begon hevig te bonzen. Hij dacht meteen aan het ergste. Hoewel ze een tweeling waren, had Josh ernstige bloedarmoede, daarom had Dr. Dennison extra onderzoeken voorgesteld en ook bij Harry bloed laten afnemen voor het geval een transfusie nodig zou zijn. Andrew daarentegen was volledig gezond.
– Dus… wat is de volgende stap? – vroeg hij ongeduldig nadat de jongens waren weggegaan.
– Blijft u rustig, Mr. Campbell – leunde de arts achterover. – Op dit moment staat Josh niet centraal als het grootste probleem. Hij heeft ijzertekort, maar dat kunnen we behandelen. Er is echter iets anders waar we over moeten praten.
Harry slaakte opgelucht een zucht. Zijn zoon was tenminste niet in levensgevaar.
– Hebt u de jongens geadopteerd? – vroeg de arts zacht.
Een rilling liep over Harry’s rug.
– Dit is een gevoelig onderwerp, maar uw bloedgroep is niet compatibel met het bloed van de jongens.
– Dat betekent nog niets – protesteerde Harry. – Veel biologische ouders kunnen ook geen bloed aan hun kind geven.
– Dat klopt – knikte de arts. – Maar in uw geval gaat het daar niet om. Beide jongens hebben bloedgroep A. U en uw vrouw hebben allebei bloedgroep B.
– Dat… dat is onmogelijk – fluisterde Harry.
– Het spijt me – zei de arts. – Gezien de resultaten hebben we ook een DNA-test uitgevoerd. Ik weet dat dit moeilijk is om te horen, maar er is nog iets.
De arts schoof enkele papieren naar voren. Harry nam ze met trillende handen aan. De meeste medische termen begreep hij niet, maar één woord brandde zich meteen in hem: halfbroers.
– Dat betekent – zei de arts –, dat Andrew en Josh technisch gezien uw halfbroers zijn. Niet uw zonen.
Harry kreeg geen adem. Twaalf jaar had hij hen opgevoed. Als ze niet van hem waren, dan… dan kon alleen zijn vader de echte vader zijn. Maar dat was onmogelijk. Nancy was al zwanger toen ze hem aan haar ouders voorstelde.
Toen ze thuiskwamen, bleef Harry nog lange tijd in de auto zitten. Toen hoorde hij de stemmen van de jongens:
– Opa! We hebben je gemist!
Harry balde zijn vuisten. Zijn woede kookte, maar hij kon niet voor hen ontploffen. Met een geforceerde glimlach stapte hij naar binnen.
– Wat doe je hier, papa? – vroeg hij gespannen.
Maar hij hield het niet langer vol.
– Jongens, zouden jullie vandaag niet bij Bobby gaan spelen? – wendde hij zich tot hen.
– Jawel! – glinsterden Andrew’s ogen.
Zodra ze weg waren, verloor Harry de controle over zichzelf.
– Je hebt met mijn vader geslapen, Nancy?! – schreeuwde hij.
Nancy werd lijkbleek.
– Mijn zoon, zo was het niet… – probeerde Robert tussenbeide te komen.
– DNA liegt niet! – onderbrak Harry hem. – Ik wil de waarheid!
Nancy sloeg haar ogen neer. Ze wist dat Harry recht had op zijn woede. En die nacht, dertien jaar geleden, kwam weer in haar gedachten…
Ze was in Las Vegas. De muziek dreunde, Nancy liep naar de bar toen de geur van een dure mannenparfum haar tegemoet kwam. Een grijs haarige, markant gezicht man glimlachte naar haar.
– Mag ik u een drankje aanbieden?
Hij heette Robert.
Ze zoenden in een lift. ’s Ochtends werd ze wakker in zijn bed. Ze wilde hem nooit meer zien. Maar drie weken later bleek: ze was zwanger.
Ze wilde de zwangerschap niet afbreken. Wanhopig zocht ze houvast. Toen ontmoette ze Harry.
Een vriendin overtuigde haar: ga met hem naar bed. Hij zal het niet weten. Het kind heeft een vader nodig.
Nancy verzette zich lange tijd. Toen gaf ze toe.
Harry vroeg haar al snel ten huwelijk. Toen hij haar aan zijn ouders voorstelde… herkende Nancy Robert.
Het geheim werd geboren. En begraven.
In het heden schreeuwde Harry:
– Hoe kan het dat een arts me vertelt dat mijn zonen mijn broers zijn?!
– Het gebeurde in Vegas – zuchtte Robert.
– Wist je dat je zwanger was? – vroeg Harry.
Nancy knikte.
– Je hebt me in de val gelokt… maar het waren niet eens mijn kinderen!
De ruzie liep uit de hand. Toen klonk er een stem vanuit de deur.
– Is opa onze vader?
De jongens hadden alles gehoord.
Harry kon niet langer liegen.
– Het spijt me – fluisterde hij.
