Een interessant feitje dat niet iedereen kent: op oude metalen bedden werd het gaas bijna nooit over de hele lengte van het bed gespannen. Aan één kant bleef altijd een leeg stuk over, wat door velen werd gezien als een defect of een vreemde manier om materiaal te besparen.
Maar eigenlijk was het een weloverwogen beslissing en geen toeval.
De ontwerpers lieten deze opening bewust vrij om het werken met het metalen gaas te vergemakkelijken. Het gaas werd bevestigd met veren of haken, en wanneer het nodig was om het strakker te trekken, de oude bevestigingen te vervangen of het gaas volledig te vernieuwen, gebeurde dat via deze vrije opening. Dankzij dit ontwerp duurde de reparatie slechts enkele minuten.
Bovendien werd dit gedeelte bij veel modellen gebruikt om de spanning aan te passen. Als het gaas begon door te hangen, kon het lichtjes worden aangespannen of juist worden versoepeld om de gewenste stevigheid te bereiken.
In sommige gezinnen werd er zelfs een houten plank in deze opening geplaatst om het oppervlak steviger te maken, vooral als het bed door ouderen of gasten werd gebruikt.
De lege ruimte was dus helemaal geen ‘tekortkoming’. Integendeel, het was onderdeel van een functioneel, praktisch ontwerp. Dankzij deze eenvoudige, maar doordachte oplossing gingen metalen bedden tientallen jaren mee en konden ze gemakkelijk thuis worden gerepareerd, zonder speciaal gereedschap.
