De strijd voor een perfect lichaam verandert soms in een dodelijke race. De mode voor “tenger zijn” kan zelfs het leven van een gezonde jonge vrouw verwoesten. Het verhaal van Valeria Levitina is een angstaanjagend bewijs daarvan: bijna twintig jaar probeerde ze te ontsnappen aan anorexia, maar de ziekte bleek sterker.
Valeria werd in 1973 in Moskou geboren in een welgestelde familie. Ze was een begaafd meisje: ze leerde vroeg lezen, schreef gedichten en speelde piano. Haar ouders waren trots op haar uiterlijk — Lera was opvallend en aantrekkelijk, en aanbidders had ze genoeg.
Toen de jaren ’90 begonnen, verhuisde het gezin naar de Verenigde Staten. Voor de jonge Valeria was de verandering van land een zware beproeving. Haar zelfvertrouwen kelderde: bij een lengte van 1,71 meter woog ze ongeveer 63 kilo en vond zichzelf “dik”. Spot van leeftijdsgenoten versterkte alleen maar haar angst voor haar eigen lichaam. Zelfs haar moeder moedigde haar aan af te vallen en zei dat het “overtollige gewicht” weg moest.
Het begon onschuldig — calorieën tellen, geen zoetigheid meer. Maar beetje bij beetje schrapte Valeria bijna alle koolhydraten uit haar voeding. Haar gewicht daalde snel — na enkele maanden woog ze nog maar 45 kilo. Op dat moment bracht haar magerheid haar de eerste successen: ze kwam de modellenwereld binnen en kreeg zelfs de titel “Miss Chicago”.
Maar stoppen kon ze al niet meer. De ziekte verzwolg haar volledig. Valeria werd zwak, raakte uitgeput van elke beweging, kon geen tas optillen of haar veters strikken. Op 24-jarige leeftijd woog ze nog maar 37 kilo — artsen stelden de diagnose “anorexia”.
De familie probeerde haar te helpen, maar de ziekte had haar lichaam en psyche al verwoest. Lera werd bekend als “de magerste vrouw ter wereld” — maar die roem leek op een vonnis.In 2010 verhuisde ze naar Monaco, in de hoop dat het zachte klimaat herstel zou brengen. Op sociale media waarschuwde ze meisjes voor de dodelijke gevaren van extreem afvallen. Maar velen luisterden niet — ze vroegen haar zelfs om “tips” om snel gewicht te verliezen. Valeria antwoordde: “Ik wil niemand leren sterven.”
Haar gezondheid ging snel achteruit. Haar lichaam was volledig uitgeput, haar gewicht daalde tot kritieke 25 kilo, en haar spijsverteringssysteem hield ermee op. De ziekte liet haar geen kans.
Op 1 december 2013 overleed Valeria Levitina. Ze was pas 39.
Haar tragedie werd een afschrikwekkende herinnering dat de cultus van magerte een mens langzaam en onmerkbaar kan vernietigen — en dat de strijd tegen “tekortkomingen” soms verandert in een strijd om te overleven.
