Die dag stond de zon laag en weerspiegelde in het troebele water dat de straten had gevuld.
De lucht rook naar vocht en benzine, en boven de daken dreven planken, plastic flessen en omgekeerde emmers.
Ik stond in een boot, hield een lange stok vast en keek — waar ooit een steegje was, stroomde nu een echte rivier.
Het eerste dat ik hoorde, was geblaf.
Doof, scherp, alsof iemand om hulp riep.
Ik draaide me om — en zag het dak van een oud huis, half onder water. Op de rand zaten honden — zes, misschien zeven. Allemaal nat, rillend, met de oren plat naar achteren.
We riepen de buren, en binnen enkele minuten kwamen er nog twee boten aan.
Mensen zwegen — alleen het klotsen van de riemen en een fluistering: “Levend… kijk, ze zijn levend!”
Een vrouw sloeg haar handen voor haar mond, alsof ze bang was in huilen uit te barsten.
Toen we dichterbij kwamen, begonnen de honden harder te blaffen.
Eén, wit met een zwarte vlek op het voorhoofd, reikte naar ons toe maar durfde niet te springen.
Het dak schudde, het water steeg steeds hoger.
Een man genaamd Ivo trok zijn jas uit en stapte zo het water in.
Hij zwom naar het huis toe, mopperend tussen zijn tanden, maar hij stopte niet.
De honden renden heen en weer, en uiteindelijk waagde één de sprong. We wisten haar nog net bij het nekvel te grijpen.
De anderen moesten we letterlijk met onze handen oppakken — één voor één, soms twee tegelijk.
Ze krabden, huilden, maar beten niet. In hun ogen waren alleen paniek en hoop.
Op een gegeven moment bleef één hond zitten — oud, bijna grijs. Ze bewoog niet totdat Ivo zijn hand uitstak en zacht zei:
“Kom, oma. Het is al goed.”
Toen de laatste poot in de boot lag, stortte het dak achter ons in.
Het water spatte hoog op, en we verstijfden. Niemand zei een woord.
Alleen de honden hijgden zwaar en drukten zich tegen onze benen.
Op de oever stonden kinderen met handdoeken klaar.
Ze omhelsden de natte, bevende dieren, en voor het eerst brak gelach door de stilte heen.
De oude hond werd meegenomen door dezelfde vrouw die haar handen voor haar mond had geslagen.
Ze zei alleen: “Ze mag bij mij wonen.”
En ’s avonds, toen de zon achter het water zakte, zag ik Ivo op de resten van een hek zitten.
Een van de honden legde haar kop op zijn schoot.
Hij aaide haar en keek in de verte — naar de plek waar ooit zijn huis had gestaan.
