De ochtend verliep volgens schema: visagiste, champagne, bruidsmeisjes, roze linten op de stoelen.
Lena zat bij het raam en ving het licht dat op haar witte jurk viel.
“Vandaag is het begin van alles,” zei haar moeder en kuste haar op het voorhoofd.
Ze glimlachte. Waarschijnlijk was dat waar.
De telefoon lag op het tafeltje naast de spiegel.
Hij trilde toen de visagiste een lok haar draaide.
Lena wierp een blik — onbekend nummer.
Ze klikte.
Drie foto’s.
De eerste — hij, in zijn vertrouwde overhemd. De tweede — een vrouwenhand op zijn schouder. De derde — zij samen, slaperig, in bed.
Haar hart zonk niet. Het stopte gewoon even.
Niet nu, — dacht ze. — Niet vandaag.
— Gaat het goed met je? — vroeg haar vriendin.
— Ja. Ik bedenk alleen hoe ik het boeket moet vasthouden.
Ze glimlachte weer. Alles leek opnieuw perfect.
De ceremonie begon om zes uur.
Een witte zaal, muziek, camera’s, gasten met telefoons.
Hij stond bij het altaar, nerveus, slikte.
Lena liep door het middenpad, zachte stappen, haar jurk fluisterde bij elke beweging.
Toen ze naast hem stond, zei de ceremoniemeester:
— Voor ze hun geloften uitwisselen, hebben de geliefden een kleine video voorbereid — over hun verhaal.
Het licht ging uit.
Op het scherm verschenen foto’s: kindertijd, reizen, lachende gezichten, zonsondergangen. Iedereen lachte, applaudisseerde.
Hij keek haar aan, wilde haar hand pakken.
En toen — veranderde het beeld.
Eerste foto: hij.
Tweede: de hand.
Derde: het bed.
In de zaal werd het zo stil dat je een glas hoorde vallen.
Hij werd bleek.
Zij stond rechtop, ademde rustig. Geen schreeuw, geen drama — alleen een blik waarin geen enkele vraag meer overbleef.
— Lena… — fluisterde hij.
Ze keek hem aan.
— Dank je, — zei ze kalm. — Ik wilde ook graag met de waarheid beginnen.
Ze deed haar sluier af, legde het boeket op tafel en liep terug door het gangpad.
De muziek zweeg. Niemand bewoog.
Alleen het scherm bleef schijnen — als een raam waardoor ze eindelijk naar buiten stapte.
