De hitte trilde in de lucht. Toeristen slenterden loom over de paden, klikten met hun camera’s, kochten kokosnoten. Emma hield haar telefoon in haar hand en probeerde verbinding te krijgen — ergens tussen de palmen leefde het internet zijn eigen leven. De zon brandde op haar hoofd, zweetdruppels parelden op haar huid.
Ze ging zitten op de reling bij een oude tempel, zette de camera aan en richtte die op een groep apen. Klein, brutaal, met glanzende ogen — ze leken bewoners van een andere wereld: vrij, schaamteloos, gelukkig.
— Oh, kijk die daar! — zei ze tegen de jongen naast haar. — Die blik, net als een barista op maandagochtend.
Een seconde later ging alles razendsnel. Een aap sprong, greep haar telefoon uit haar hand — en klom op het beeld van Boeddha. Emma gilde, de jongen lachte. De andere toeristen haalden hun camera’s tevoorschijn — het spektakel was nu live.
— Hé! Dat is van mij! — riep Emma, in haar handen klappend.
De aap keek van boven, drukte de telefoon tegen zijn borst en grijnsde duidelijk. Toen drukte hij op iets — de camera klikte, en de aap maakte… een selfie.
Het publiek begon te klappen. Iemand floot. De gids probeerde haar te lokken met een banaan, een ander gooide noten, een derde bood aan een nieuwe telefoon te kopen. Emma stond onder de boom, half boos, half geamuseerd, en keek omhoog. De aap bladerde rustig door de galerij — vinger, snuit, staart, en Emma beneden met een verwrongen gezicht.
— En wat nu? — vroeg de jongen.
— Nu ben ik officieel de contentmanager van een primaat, — zei ze lachend.
Na een minuut of tien sprong de aap naar beneden. De gids gaf haar een mango — in ruil daarvoor gooide de aap de telefoon terug. Het scherm was gebarsten, maar de camera werkte nog. Emma keek — op de laatste foto hield de aap de telefoon vast, en achter haar: de zonsondergang, bladeren en Emma die omhoog keek.
Ze verwijderde die foto nooit. Soms keek ze ernaar in de metro — en glimlachte. Er zat iets in dat niet te plannen was: een wilde toevalligheid waarin ze eindelijk ophield toeschouwer te zijn.
Want als je erover nadenkt, deed de aap gewoon wat mensen niet durven: ze nam wat glanst, keek naar zichzelf — en gaf het terug, zonder iets te vragen.
