Hannah was het type dat geen koopje kon weerstaan. Toen ze tijdens een weekendrommelmarkt een antieke spiegel zag, zag zij charme waar anderen krassen en troebel glas zagen. Voor tien dollar was hij van haar.
Ze maakte hem schoon en hing hem in haar gang, blij met hoe hij de smalle ruimte leek op te fleuren.
Maar binnen een paar dagen merkte ze iets vreemds op.
Als ze erlangs liep, zag ze soms vage vormen in de weerspiegeling – een stoel die niet van haar was, gordijnen die ze niet had, zelfs de schaduw van een lamp. Eerst schreef ze het toe aan het feit dat de spiegel oud en kromgetrokken was. Toch maakten de beelden haar onrustig.
Op een avond nam ze een foto van de spiegel met haar telefoon, in de hoop zichzelf te bewijzen dat het slechts haar verbeelding was. Maar toen ze naar de foto keek, voelde ze een knoop in haar maag. Achter haar spiegelbeeld verscheen het beeld van een andere kamer, duidelijker dan ooit.
Boekenplanken. Een bureau. Zwaar behang. Niets daarvan hoorde bij haar huis.
Die nacht sliep ze nauwelijks.
De volgende ochtend besloot Hannah op onderzoek uit te gaan. Ze belde de verkoper, een oudere man die de nalatenschap van zijn overleden vader aan het opruimen was. Toen ze de vreemde spiegelingen beschreef, grinnikte hij.
“Je hebt een spiegel met twee kanten,” legde hij uit. “Mijn vader was timmerman. Hij gebruikte oude spiegelpanelen om meubels te maken. Deze hing vroeger voor een opbergkast. Als je goed kijkt, zie je dat het niet alleen glas is, maar dat het uit meerdere lagen bestaat. Wat je ziet, is de vage afdruk van de oude achterkant eronder.”
Hannah bekeek de spiegel nog eens en inderdaad, onder het juiste licht kon ze de contouren van het oude behang en meubilair zien die in het verouderde zilver waren gedrukt.
Het was geen andere wereld. Het was geen geest. Het was geschiedenis – vastgelegd in de lagen van oud glas, als een fotografisch negatief dat nooit vervaagde.
Opgelucht lachte Hannah om zichzelf. Ze bewaarde de spiegel echter nog steeds. En telkens wanneer bezoekers stopten om hem te bewonderen, glimlachte ze en liet ze hen even twijfelen over wat ze nu eigenlijk zagen.
